Podatki

System podatkowy

Rok podatkowy w Wielkiej Brytanii rozpoczyna się 6 kwietnia i trwa do 5 kwietnia następnego roku. Tak więc obecny rok podatkowy rozpoczął się 6 kwietnia 2016 roku i zakończy 5 kwietnia 2017 roku. 
 
Od 6 kwietnia 2016 roku obowiązują nowe progi podatkowe, a także nowa wysokość kwoty wolnej od podatku. Osobista kwota wolna od podatku oraz nowe progi podatkowe w Wielkiej Brytanii na rok podatkowy 2016 / 2017 weszły w życie 6 kwietnia 2016 roku. Ku zadowoleniu podatników, nastąpił wzrost ulgi podatkowej z 10.600 funtów do 11.000 funtów, jeżeli osiągnęły one całkowity dochód roczny nie przekraczający kwoty 122 000 funtów.

 

Personal Allowance - osobistej kwoty wolnej od podatku

Personal Allowance

Rok podatkowy 2016 / 2017

Limit dochodów

Kwota wolna od podatku

£11,000

£122,000

 

Od kwietnia 2016 wzrasta również poziom dochodów powyżej których wymagane będzie płacenie 40-procentowego podatku. Wyższy podatek zapłacimy od zarobków powyżej 43,000 funtów. 
 
Dla najbogatszych, zarabiający powyżej 150,000 funtów rocznie - jak w latach poprzednich, stawka podatku dochodowego wynosi 45%.

 

PROGI PODATKOWE

Skala podatkowa

Rok podatkowy 2016 / 2017

Rok podatkowy 2015 / 2016

20%

od £11,000 do £43,000

od £10,600 do £31,785

40%

od £43,000 do £150,000

od £31,786 do £150,000

45%

powyżej £150,000

powyżej £150,000

 


Z początkiem nowego roku podatkowego powinniśmy otrzymać z lokalnego urzędu skarbowego (Inland Revenue) w Wielkiej Brytanii list o nadanym nam kodzie podatkowym, który warto zweryfikować, aby ustrzec się przed koniecznością zapłacenia zbyt wysokiego podatku.
 

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Obowiązek opodatkowania dochodów osobistych powstaje gdy spełniony jest co najmniej jeden z poniżej przedstawionych warunków:

 

  • posiadanie miejsca zamieszkania i regularne przyjazdy do Wielkiej Brytanii przy jednoczesnym braku zatrudnienia w innym kraju w pełnym wymiarze,
  • brak miejsca zamieszkania w Wielkiej Brytanii, regularne przyjazdy trwające średnio 3 miesiące lub dłużej w skali roku podatkowego w okresie 4 lat,
  • pobyt i zatrudnienie w Wielkiej Brytanii w okresie dłuższym niż 2 lata.

 

W oparciu o zasady PAYE - Pay As You Earn pracodawcy są odpowiedzialni za dokonywanie należnych odliczeń kwot podatku od wynagrodzeń w momencie ich wypłaty. Podatki od innych rodzajów dochodów włącznie z dochodami od kapitału są rozliczane indywidualnie po zakończeniu roku podatkowego. Generalnie formuła kalkulacji należności podatkowych sprowadza się do zsumowania wszystkich dochodów krajowych i zagranicznych.

Dochody podlegające opodatkowaniu:

zarobki, dochody z nieruchomości, chorobowe, świadczenia z tytułu niezdolności do pracy, oprócz pierwszych 28 tygodni, podstawowa kwota świadczenia z tytułu macierzyństwa, zasiłek dla bezrobotnych lub strajkowy, emerytury, inne świadczenia opieki społecznej, oprocentowanie lokat oszczędnościowych w bankach i kasach mieszkaniowych, dywidendy oraz zyski z polis ubezpieczeniowych.

Dochody nie podlegające opodatkowaniu:

zasiłki na dzieci, zasiłki rodzinne, zasiłki mieszkaniowe, zwolnienie z tytułu macierzyństwa, płatności z tytułu macierzyństwa, świadczenia z tytułu niezdolności płatnych w czasie pierwszych 28 tygodni, oprocentowanie lokat oszczędnościowych zwolnionych z podatku, niektóre dywidendy, niektóre obligacje, wygrane w loterii i grach hazardowych i darowizny otrzymane od członków rodziny.

Każda osoba objęta obowiązkiem podatkowym korzysta z prawa do odpisania od swoich dochodów kwoty wolnej od opodatkowania, tzw. tax allowance. W przypadku małżeństwa - prawo do odpisania kwoty wolnej od opodatkowania posiada zarówno mąż, jak i żona.

Wartość tax allowance jest odejmowana od kwoty dochodów przed opodatkowaniem.

 

Podatek dochodowy od osób prawnych (Corporation Tax)

 

Od 1 kwietnia 2015 podatek dochodowy od osób prawnych (Corporation Tax) nie ulega zmianie i wynosi 20%

 

Rate From 1 April 2011 From 1 April 2012 From 1 April 2013 From 1 April 2014
Profits £300,000 or less (‘small profits’ rate) 20% 20% 20% 20%
Profits above £300,000 (‘main’ rate) 26% 24% 23% 21%

Żródło: hmrc.gov.uk

 

Ulgi podatkowe


Nakłady kapitałowe mogą podlegać odliczeniu od dochodów firm, przy czym odliczeniu nie podlega amortyzacja. Odpisy są traktowane jako koszt i dlatego są odejmowane od dochodów.

Odpisy kapitałowe stanowią swego rodzaju ulgę, obejmującą niektóre rodzaje wydatków kapitałowych. Nie wszystkie rodzaje kosztów kapitałowych mogą być uznane za odpisy kapitałowe (capital allowances).

Niektóre odpisy obejmują tylko wydatki poniesione w ściśle określonym czasie. Zgodnie z tą filozofią odliczeniu podlegają nakłady poniesione na następujące sfery działalności:

  • maszyny oraz budynki
  • budynki i zabudowania w gospodarstwach rolnych,
  • roboty przy budowie i rozbudowie kanałów wodnych przeznaczonych dla statków,
  • nowe nieruchomości o znaczeniu przemysłowym i handlowym wybudowane w tzw. Strefach Przedsiębiorczości (Enterprise Zones),
  • nakłady na badania i rozwój (R&D),
  • know-how.


Istnieją także inne odliczenia kosztów inwestycyjnych, które są ponoszone na budowę hoteli, w przemyśle wydobywczym, a także w odniesieniu do patentów. Firma może także odliczyć straty, tj.:

  • od łącznej kwoty dochodów, w tym również kapitałowych, uzyskanych w danym roku finansowym,
  • od łącznej kwoty dochodów, w tym kapitałowych, uzyskanych w poprzednim roku finansowym,
  • od dochodów, osiągniętych w danym roku finansowym przez inne firmy grupy kapitałowej (wartość kapitału brytyjskiego w grupie powinna wynosić nie mniej niż 75%), do której należy dana firma. To samo dotyczy konsorcjów,
  • od przyszłych dochodów z tej samej działalności.


Małe i średnie przedsiębiorstwa (MSP) oprócz faktu, że są opodatkowane według w/w preferencyjnych stawkach, mogą również znacznie szczodrzej korzystać z niektórych ulg. Dotyczy to szczególnie odpisów w związku z nakładami ponoszonymi na badania i rozwój (R&D). System odpisów z tego tytułu nosi nazwę Research and Development Allowances. Ulga ta umożliwia odpisanie od dochodów 100% nakładów kapitałowych.
 

Warunki uzyskania ulgi:

  • firma musi być zakwalifikowana do kategorii MPS zgodnie z definicją Komisji Europejskiej, zaś jej roczne obroty nie powinny przekraczać 50 mln GBP,
  • ulga nie jest przeznaczona dla osób lub spółek cywilnych,
  • R&D nie muszą być prowadzone na terenie Wlk. Brytanii, natomiast firma musi posiadać do nich prawa patentowe,
  • minimalna kwota nakładów nie może być mniejsza niż 10 tys. GBP (nie wprowadzono jednocześnie górnego pułapu ulgi,
  • wartość ulgi może być pomniejszona w przypadku otrzymania dofinansowania na projekt ze środków publicznych.

 

VAT
 

W Wlk. Brytanii większość towarów i usług jest obciążona podatkiem VAT w wysokości 20% (stawka podstawowa) oraz 5% w przypadku paliw i energii dostarczanych na terenie Wielkiej Brytanii dla domów i instytucji charytatywnych, adaptacji budynków na cele handlowe lub do zamieszkania, jak również sprzedaży fotelików samochodowych dla dzieci. Dla pewnej grupy towarów stosuje się stawkę 0%. Dotyczy to, np. większości produktów żywnościowych, budownictwa (budowa nowych budynków mieszkalnych), ubrań dla dzieci, samochodów przystosowanych do użytku przez inwalidów, transportu publicznego i książek. W przypadku niektórych dostaw towarów i usług jest możliwe uzyskanie zwolnienia z VAT-u. Dotyczy to m.in. ubezpieczeń, dzierżawy ziemi i budynków (oprócz garaży, miejsc parkingowych, hoteli lub pomieszczeń hotelowych) oraz usług zdrowotnych.

 

 

 

Transakcje pomiędzy podmiotami polskimi a brytyjskim, a podatek VAT


Od momentu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej zniesiono granice celno-podatkowych pomiędzy Polską, a państwami członkowskimi. Pojęcie eksportu i importu nie istnieje w odniesieniu do rynku wewnętrznego UE. Pojęcia te zostały zastąpiono nowymi: "wewnątrz wspólnotowa dostawa" oraz "wewnątrz wspólnotowe nabycie".

 

Wewnątrz wspólnotowa dostawa towarów
 

Dostawy dokonywane pomiędzy przedsiębiorstwami znajdującymi się w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej określane są mianem dostaw wewnątrz wspólnotowych.

Gdy polski przedsiębiorca (płatnik VAT) będzie przesyłać towar do przedsiębiorcy zarejestrowanego na potrzeby VAT znajdującego się na obszarze Wspólnoty, w tym na terenie Wielkiej Brytanii, wówczas dostawa ta objęta będzie stawką 0%. Aby polski przedsiębiorca mógł wystawić fakturę ze stawką VAT 0%, muszą być spełnione następujące warunki:

  • dostawa została dokonana na rzecz podmiotu posiadającego status podatnika VAT w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej (Wielkiej Brytanii);
  • podatnik poda na fakturze VAT prawidłowe numery identyfikacyjne VAT (swój i kontrahenta) wraz z dwuliterowym kodem państwa;
  • towary zostaną wysłane lub wywiezione z terytorium państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia w innym Państwie członkowskim Unii Europejskiej;
  • podatnik będzie posiadał dowód potwierdzający wywiezienie towarów z Polski. Jeśli którykolwiek z wyżej wymienionych warunków nie zostanie spełniony, należy naliczyć i rozliczyć podatek w Polsce.


W odniesieniu do dostaw dokonywanych przez podatników VAT na rzecz podmiotów niebędących podatnikiem VAT w innych krajach Wspólnoty, zastosowano zasadę opodatkowania w kraju pochodzenia towaru. Podatek VAT jest wówczas naliczany według stawki obowiązującej w kraju pochodzenia towaru i jest rozliczany na zasadach ogólnych przez zarejestrowanego do celów VAT dostawcę a dostawa traktowana jest jak sprzedaż krajowa. Wyjątkiem od tej zasady jest dostawa nowych środków transportu (zawsze opodatkowana w kraju, do którego konsument sprowadza środek transportu) oraz sprzedaż wysyłkowa.

 

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów


Jeśli brytyjska firma zarejestrowane na potrzeby VAT w Wielkiej Brytanii nabywa towary z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, dostarczane przez podatnika zarejestrowanego dla celów VAT w państwie wysyłki towarów, podmiot brytyjski będzie musiał z tego tytułu zapłacić podatek VAT w Wielkiej Brytanii. Stawką podatku jest stawka obowiązująca z tytułu dostawy takich samych towarów na terytorium Wielkiej Brytanii.


Przemieszczenie własnych towarów pomiędzy krajami Unii Europejskiej
 

Przemieszczenie własnych towarów z jednego państwa członkowskiego do drugiego uważane jest, co do zasady, za wewnątrz wspólnotową dostawę towarów z jednej strony, zaś za wewnątrz wspólnotowe nabycie towarów z drugiej strony.

Jeśli dany podmiot będący podatnikiem VAT przewozi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej własne towary z Wielkiej Brytanii do innego Państwa członkowskiego Unii Europejskiej (na przykład, jeżeli własne towary są przewożone z Wielkiej Brytanii do innego państwa członkowskiego celem ich dalszej odsprzedaży lub w celu ich użycia do celu własnej działalności prowadzonej na terytorium tego innego państwa), będzie on zobowiązany do wykazania podatku VAT w innym państwie członkowskim z tytułu wewnątrz wspólnotowego nabycia towarów. Taki podmiot może być zobowiązany zarejestrować się dla celów VAT w tym państwie.

Chociaż większość przypadków przemieszczenia towarów własnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej do celów prowadzonej działalności jest z jednej strony uznawane dla celów podatku VAT za wewnątrz wspólnotową dostawę towarów, z drugiej zaś za wewnątrz wspólnotowe nabycie towarów, niżej wymienione przypadki tymczasowego przywozu towarów, oraz inne przypadki, są wyłączone z obowiązujących w takich sytuacjach rozwiązań:

 

  • towary na terytorium kraju są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego;
  • towary są wysyłane lub transportowe przez podatnika VAT w przypadku tzw. sprzedaży wysyłkowej;
  • towary są przemieszczane z przeznaczeniem ich dostarczenia na pokładach statków, samolotów lub pociągów w trakcie, gdy transport pasażerski jest wykonywany na terytorium Wspólnoty;
  • towary mają być przedmiotem eksportu z terytorium kraju do którego są przemieszczane;
  • towary mają być przedmiotem wewnątrz wspólnotowej dostawy towarów;
  • na terytorium danego kraju na towarach mają być wykonane usługi na rzecz podatnika VAT, pod warunkiem, że towary po wykonaniu tych usług, zostaną z powrotem przemieszczone do państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione;
  • towary mają być czasowo używane na terytorium kraju, w celu świadczenia usług przez podatnika VAT z siedzibą lub miejscem zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wysyłki;
  • towary mają być czasowo używane na terytorium kraju, nie dłużej jednak niż 24 miesiące.


Mimo, iż opisane powyżej przypadki wywozu towarów nie są traktowane jak dostawy dla celów podatku VAT, podatnik powinien posiadać dowody handlowe, iż towary te opuściły terytorium danego państwa, a następnie powróciły na jego teren.

 

Towary instalowane i montowane


Jeżeli podatnik dostarcza towary, które ma zainstalować lub montować w innym państwie członkowski Unii Europejskiej i towary te nie wchodzą w zakres usługi wykonywanej tam przez podatnika, dostawa tych towarów ma miejsce w tym państwie i także w tym państwie podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT. Podatnik będzie zobowiązany do zarejestrowania się dla celów VAT w tym państwie członkowski celem rozliczenia należnego podatku od dostaw tych towarów.

 

Świadczenie usług


Przepisy unijne przewidują, iż usługi opodatkowane są w miejscu ich świadczenia, a co do zasady za miejsce świadczenia usługi przyjmuje się miejsce siedziby świadczącego usługę. Usługi, zatem podlegają opodatkowaniu nie w kraju, gdzie są świadczone, lecz tam, gdzie swoją siedzibę ma usługodawca.


Przepisy unijne przewidują jednak wiele wyjątków od tej zasady, głównie ze względu na szczególny charakter niektórych usług. Są to między innymi:

  • dla usług związanych z nieruchomościami, miejscem świadczenia jest miejsce położenia nieruchomości;
  • dla usług w dziedzinie kultury, sztuki, sportu, nauki, edukacji lub rozrywki, usług pomocniczych do usług transportowych (załadunek, rozładunek, przeładunek), wyceny majątku rzeczowego ruchomego, na ruchomym majątku rzeczowym miejscem świadczenia usługi jest miejsce faktycznego wykonania usługi;
  • w przypadku niektórych usług, świadczonych na rzecz podatników mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty, ale w kraju innym niż kraj świadczącego usługę, miejscem świadczenia tych usług jest miejsce gdzie nabywca usługi posiada siedzibę. Przepis ten stosuje się do usług: sprzedaży praw lub udzielania licencji i sublicencji, przeniesienia lub cesji praw autorskich, patentów, praw do znaków fabrycznych, handlowych, oddania do użytkowania wspólnego znaku towarowego albo wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego oraz innych pokrewnych praw, reklamy, usług prawniczych, rachunkowo-księgowych, badania rynku i opinii publicznej, doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, przetwarzania danych i dostarczania informacji, usług architektonicznych i inżynierskich, tłumaczeń, usług bankowych, finansowych, ubezpieczeniowych łącznie z reasekuracją, z wyjątkiem wynajmu sejfów przez banki, dostarczania personelu, wynajmu, dzierżawy, lub innych o podobnym charakterze, których przedmiotem są rzeczy ruchome, z wyjątkiem środków transportu, usług telekomunikacyjnych, nadawczych radiowych i telewizyjnych, elektronicznych, polegających na zobowiązaniu się do dokonania czynności lub posługiwania się prawem, usług agentów, pośredników działających w imieniu i na rzecz innej osoby, jeżeli uczestniczą w zapewnieniu usług.

 

W tych przypadkach podatek VAT brytyjska firma będzie musiała naliczyć według stawek obowiązujących w kraju i odprowadzić w kraju, gdzie odpowiednio:

  • położona jest nieruchomość;
  • faktycznie została wykonana usługa;
  • nabywca usługi posiada siedzibę.


Jeśli w tych przypadkach miejscem świadczenia usługi przez brytyjska firmę będzie Polska i usługobiorca będzie podmiotem zarejestrowanym na potrzeby VAT w Polsce, to naliczenia i odprowadzenia podatku VAT jest obowiązkiem usługobiorcy.

W przypadku, gdy usługobiorca nie jest podatnikiem VAT, wtedy brytyjska firma musi zarejestrować się w Polsce dla celów VAT i sama naliczać i odprowadzić ten podatek

 

Numer identyfikacyjny VAT


Numer identyfikacyjny VAT odgrywa bardzo istotną rolę w obrocie handlowym towarami pomiędzy podatnikami VAT z państw członkowskich UE. Numer identyfikacyjny VAT kontrahenta należy zamieszczać na fakturach, kwartalnych informacjach podsumowujących oraz innych dokumentach związanych z obrotem handlowym towarami dokonywanym pomiędzy państwami Unii Europejskiej.


Każdy podatnik VAT posiada swój unikalny numer dla potrzeb handlu wewnątrz wspólnotowego przyznany przez administrację podatkową państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym jest zarejestrowany na potrzeby VAT. Ważne jest, aby każdy podatnik VAT biorący udział w wewnątrz wspólnotowym obrocie handlowym posługiwał się numerem identyfikacyjnym wraz z dwuliterowym kodem państwa. Numery podatników zarejestrowanych na potrzeby VAT w Wielkiej Brytanii poprzedzane są kodem "GB" i będą składały się z pięciu, dziewięciu lub dwunastu znaków. Numer pięcioznakowy może zawierać litery GD (organizacje rządowe) lub HA (służba zdrowia).

 

Źródło: london.trade.gov.pl